hassan22
27-11-2005, 07:50 PM
موج بابا - شعری از مرحوم ابولفضل سپهر
اتل متل يه بابا
دلير و زار و بيمار
اتل متل يه مادر يه مادر فداکار
اتل متل بچه ها که اونا رو دوست دارند
آخه غير اون دو تا هيچ کسي رو ندارند
بابا مامان رو مي خواد بابا عاشق اونه
به غير بعضي وقت ها بابا چه مهربونه
وقتي که از درد سر دست مي ذاره رو گيج گاش
اون باباي مهربون فحش ميده به بچه هاش
همون وقتي که هر چي جلوش باشه مي شکنه
همون وقتي که هر کي پيشش باشه ميزنه
غير خدا و مادر هيچ کسي رو نداره
اون وقتي که بابا جون موجي ميشه دوباره
دويدم دويدم سر کوچه رسيدم
بند دلم پاره شد از اون چيزي که ديدم
بابام ميان کوچه افتاده بود رو زمين
مامان هوار ميزد شوهرمو بگيريد
مامان با شيون و داد مي زد توي صورتش
قسم مي داد بابا رو به فاطمه به جدش
بابا رو دوره کردند بچه هاي محله
بابا يهو دويد زد به ديوار با کله
هي تند و تند سرشو بابا ميزد تو ديوار
قسم مي داد حاجي رو حاجي گوشي رو بردار
نعره هاي باباجون پيچيد يهو تو گوشم
الو الو کربلا جواب بده به گوشم
مامان دويد و از پشت گرفت سر بابا رو
بابام با گريه مي گفت کشتند بچه ها رو
بعد مامانو هولش داد خودش خوابيد رو زمين
گفت که مواظب باشيد خمپاره زد بخوابيد
تو سينه و سرش زد هي سرشو تکون داد
رو به تماشاچيا چشماشو بست و جون داد
بعضي تماشا کردند بعضي فقط خنديدند
اونايي که از بابام فقط امروز ديدند
سوي بابا دويدم بالا سرش رسيدم
از درد غربت او هي به خودم پيچيدم
درد و غربت بابا نشونه هاي درد
درد و غربت بابا غنيمت از نبرد
شرافت و خون و دل نشانه هاي مرد
اي اون هايي که امروز داريد بهش مي خنديد
براي خنده هاتون طردشو مي پسنديد
امروزشو نبينيد بابام يه قهرمانه
يک روز به هم ميرسيم بازي داره زمونه
موج بابام کليد قفل در بهشته
يه روزپشيمون ميشيد که ديگه خيلي ديره
گريه هاي مادرم يقتونو مي گيره
بالا رفتيم ماست بود پايين اومديم دوغ بود
مرگ ماها تو اغما کي ميگه دروغ بود
اتل متل يه بابا
دلير و زار و بيمار
اتل متل يه مادر يه مادر فداکار
اتل متل بچه ها که اونا رو دوست دارند
آخه غير اون دو تا هيچ کسي رو ندارند
بابا مامان رو مي خواد بابا عاشق اونه
به غير بعضي وقت ها بابا چه مهربونه
وقتي که از درد سر دست مي ذاره رو گيج گاش
اون باباي مهربون فحش ميده به بچه هاش
همون وقتي که هر چي جلوش باشه مي شکنه
همون وقتي که هر کي پيشش باشه ميزنه
غير خدا و مادر هيچ کسي رو نداره
اون وقتي که بابا جون موجي ميشه دوباره
دويدم دويدم سر کوچه رسيدم
بند دلم پاره شد از اون چيزي که ديدم
بابام ميان کوچه افتاده بود رو زمين
مامان هوار ميزد شوهرمو بگيريد
مامان با شيون و داد مي زد توي صورتش
قسم مي داد بابا رو به فاطمه به جدش
بابا رو دوره کردند بچه هاي محله
بابا يهو دويد زد به ديوار با کله
هي تند و تند سرشو بابا ميزد تو ديوار
قسم مي داد حاجي رو حاجي گوشي رو بردار
نعره هاي باباجون پيچيد يهو تو گوشم
الو الو کربلا جواب بده به گوشم
مامان دويد و از پشت گرفت سر بابا رو
بابام با گريه مي گفت کشتند بچه ها رو
بعد مامانو هولش داد خودش خوابيد رو زمين
گفت که مواظب باشيد خمپاره زد بخوابيد
تو سينه و سرش زد هي سرشو تکون داد
رو به تماشاچيا چشماشو بست و جون داد
بعضي تماشا کردند بعضي فقط خنديدند
اونايي که از بابام فقط امروز ديدند
سوي بابا دويدم بالا سرش رسيدم
از درد غربت او هي به خودم پيچيدم
درد و غربت بابا نشونه هاي درد
درد و غربت بابا غنيمت از نبرد
شرافت و خون و دل نشانه هاي مرد
اي اون هايي که امروز داريد بهش مي خنديد
براي خنده هاتون طردشو مي پسنديد
امروزشو نبينيد بابام يه قهرمانه
يک روز به هم ميرسيم بازي داره زمونه
موج بابام کليد قفل در بهشته
يه روزپشيمون ميشيد که ديگه خيلي ديره
گريه هاي مادرم يقتونو مي گيره
بالا رفتيم ماست بود پايين اومديم دوغ بود
مرگ ماها تو اغما کي ميگه دروغ بود